چقدر راحت و آسون بهترین روز زندگیم، تلخ ترین روزم شد

لعنت به این زندگی

لعنت به من

لعنت به تنهایی من

" در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح

و چنان بی تابم، که دلم می خواهد

بدوم تا سر کوه.

دورها آوایی است، که  مرا می خواند. "

داره بهم خوش می گذره

خیلی

خیلی

خیلی

خوشحالم

زندگی چه قدر خووووبه

می دیدمش

حس می کردم

اما نمی فهمیدم

ساده بود

خیلی زیاد

مهربون بود

اما کسی چه می دونست که اون داره تنهایی با بدبختی هاش می جنگه

تنهای تنها

می دونم هرکسی جای اون بود نمی تونست تحمل کنه

مردی که این همه دوستش داشت بهش خیانت کرده بود

اون خیلی وقته می دونه

ولی داره تحمل می کنه

نمی دونم چرا

شاید اینم از سادگیشه

همه دلتنگی ها تمام شد

من به ناکجاآبادم رسیدم

ناکجاآباد منم مثل همه آبادی ها هم شادی داره و هم غم

همه چیز خیلی عوض شده

منم عوض شدم

می ترسم اینجا هم یه روز از بین بره

می ترسم!

خیلی دلم می خواست

بعد از باشگاه قرار شد شرکت کنم

و تمرینای فشرده و خصوصی صبح و عصرم شروع شد

حتی برای تمرین بیشتر سن سی عزیزم اومد خونه مون

چه روز سختی بود

 پنج شنبه روز مسابقه

چقدر استرس داشتم

می خواستم مدال طلا بگیرم

اما خب نشد

دوم شدم

نقره گرفتم

 تیم ما اول شد

از 10 نفر تیم مون 9 نفر مدال گرفتیم

4تا طلا، 3تا نقره و 2تا برنز

دوره بعد من اول می شم

مطمئنم 

   می خواستم بهترین باشم

                                اما نشد

به من سر بزنین باشه؟ 

تو در حضور خورشید نیمروز آزاد هستی.

تو در حضور ستارگان شب آزاد هستی.

و تو آزاد هستی،

                       حتی هنگامی که دیگر نه خورشیدی وجود دارد و نه ماه و ستاره ای.

  تو آزاد هستی،

                       حتی هنگامی که چشمان خویش را بر روی هر آنچه هست ببندی.

اما تو بنده ی کسی هستی که دوستش می داری، زیرا دوستش می داری.

و بنده ی کسی هستی که دوستت می دارد،

     زیرا

         دوستت می دارد.

تا حالا هیچ عروسی ای انقدر خوش نگذشته  بود، بالاخره عروسی سمانه بود دیگه

سمانه جوووووووونم

منم برات آرزوی خوشبختی می کنم

فردا شب عروسی سمانه جون عزیز دلمونه

فقط حیف که جای خالیش تو خونه خیلی احساس میشه

مبارکه گل قشنگم

واست اندازه ی یه دنیا آرزوی خوشبختی می کنم.

هنوز مدرسه نمی رفتیم

یه روز من خونه ی نسرین اینا بودم و یه  روز اون می اومد پیش من

با هم می رفتیم پیش بابا بزرگ و الفبا یاد می گرفتیم

می گفتیم؛ می خندیدیم، می نوشتیم و بعدش بازی می کردیم

چادرامون رو سر می کردیم و می رفتیم تو کوچه

پله خونه ما، اتاق من بود و پله ی خونه عمو علی، خونه نسرین.

همیشه دلم می خواست خونه ی نسرین خونه من بود، آخه خونه ی عمو علی دو تا پله داشت و خونه ما یه دونه!

یادمه توی یه زنبیل قرمز پلاستیکی علفای زیر دیوار خونه مهری خانوم رو می ریختیم و باهاش آش نذری درست می کردیم!

خیلی وقتا هم یه بقچه درست می کردیم و توش نون و پنیر می ذاشتیم، اجازه داشتیم فقط تا یکی دوکوچه اونورتر بریم، اما ما یواشکی دوچرخه هامون رو بر می داشتیم و می رفتیم کوچه موتورخونه

4 – 5 تا کوچه اونور تر بود، کنار آ ب می نشستیم و نون و پنیر و آب می خوردیم!!

بعضی وقتا هم به بچه های کوچه اونوری کارت تبریک و برچسب و شانسی می فروختیم!

بزرگتر شدیم و با هم مدرسه رفتیم

با هم درس می خوندیم

حتی گاهی تو روزای دبیرستان

بعضی درسا رو با هم تکرار می کردیم

نمی دونم بعدش چی شد

به دانشگاه رفتنمون ربطی نداشت

شاید هم داشت

دیگه نه نسرین منو می شناخت و نه من اونو

کی فکرشو می کرد که تو آینده! من و نسرین

نه تنها دلمون واسه هم تنگ نمی شه

دلمون هم نمی خواد همدیگه رو ببینیم

دنیای عجیبیه!

دلم برای روزای کودکی تنگ شده

نسرین بهترین دوست دوران کودکی من بود

با چشمان بسته ام می نگرم

آسمان را می بینم

آسمان را می بینم که می بارد

و با اشک هایش مرا عاشقانه در بر می گیرد

با چشمان بسته ام نگاه می کنم

تو را می بینم

تو را می بینم که دستانت را به سوی من آورده ای

و مرا می خوانی

چشمانم بسته است

و نگاهم خسته

می دانم

می دانم که اگر چشمانم را بگشایم

تو هم می روی

تو انعکاسی از قلبم بر روی چشمانم هستی

نمی خواهم چشمانم را باز کنم

نمی توانم

با چشمان بسته ام آرام می گیرم

کاش این آرامش همیشگی باشد